Ölümün kardeşi olarak yaratılan uyku, her ne kadar kardeşinden daha çok sevilse de tüm insanların sonsuz bir birliktelik adına buluşacakları yegane haldir. Belki de uykunun bu kadar sevilmesi insanın ölümle olan ontolojik ilişkisinin bir pratiğe geçme biçimidir. İnananlar için bir başlangıç, inanmayanlar için bir son olan ölümün aslında her iki taraf içinde netice itibariyle arzu edilmesinin fiili bir duasıdır olabilir.

Belki de bu yüzden çok uyku erken, az uyku geç ölüm getirir insana!

Doğukan İşler bir gün ünlü olacak ve yine fatura ödemekte zorlanacak.  kırmızı başlıksız kızların büyükannelerinin kurtlar tarafından yenme ihtimali yok mudur? bu bilindik sürreal hadise […]

“Kopartıp at” diyorum acıyan yerlerini. Bu İğler sana ağır, bu iğler sana yabancı ve inadına gereksiz “bu aşk.” Döndür kendini güneşe, yeryüzüne doğru uzat ayaklarını […]

Mehmet Kütükçüoğlu Safranbolu’ya dair yazdı. Safranbolu’nun asli manası, Roma, Selçuklu ve Osmanlı’dan mürekkep bütüncül dokusundadır. Bu doku, zengin ticaret yaşamından kaynaklı yüksek yaşam zevklerinin oluşturduğu […]

Nihan Kaya, sanatın taklit edilemezliğini kaleme aldı. Romantik döneme kadar, edebiyatta ‘taklit’ olağan kabul ediliyordu. Sözgelimi 18. yüzyılın ilk yarısında, taklit edilen hiçbir yazar bunu […]

Kadın taksiden indi. İnce ince atıştıran yağmurun altında kendisini beklemekte olan arkadaşına doğru yürüdü. Sarıldılar. Odanın ortasında yere uzandı adam. Gözlerinin önüne karısının arkadaşını getirdi. […]

Adem Kocatürk’ten eski ve yeni edebiyat karşılaştırması. Başlığı okuyup bir beyit ne kadar konuşulabilirki demeyin. Konuşulur elbet hatta yazılır, ciltler dolusu yazılır. Yazılırda anlaşılırmı bilmem. […]

Daniil Kharms adıyla bilinen Rus öykücüden güzel bir bölüm. “Sirke içelim beyler,” dedi Şuyev. Kimse karşılık vermedi. “Beyler!” diye bağırdı Şuyev, “sizlere sirke içmeyi teklif […]