Müzeyyen Demir Yel, Sürgün Günlüğü

Babam hep sürgün olurdu, doğal olarak biz de. Sürgün deyip geçmemek lazım, kısa aralıklarla sürünmek gibi bir şey.

Sonra alışıyorsun işte, çok alışıyorsun. Ve hep alışıyorsun.

“Zaten insanın kaderi alışmak gibi bir şey.”

Fakat şehirlerin ve içindeki  insanların o cezbedici yanı “İyi ki sürgün bir adamın kızıyım” dedirtiyordu çok zaman.

Tanıştığımız bütün kentlerin insanlarıyla nedense haşır neşir olmuyordum ilk etapta. O şehirlerin ağaçları, dağları, tepeleri, uğultulu rüzgarları her daim en yakın arkadaşım olurdu.

“Ve kurumuş salyangoz kabukları.”

Bunu niye yapıyordum bilmiyorum ama avuç avuç salyangoz kabuğu biriktiriyor onlar çoğaldıkça kendimi hiç yalnız hissetmiyordum. Çoğaldıkça çıkarttıkları ses, başka seslere ihtiyaç duyurmuyordu bana. O kabuklu dünyanın canlı bir parçası olmak aslında mutlu ediyordu beni.

Çok sonra, büyüdüğüm vakit; geçmişten gelen kabukların beni koruyan bir dış elbise olduğunu fark ettim. Ne zaman bir dolu sesten kaçmak istesem yine aynı kabukların yanında alıyordum soluğu.

Ben ve salyangoz kabuklarım.

Dağlarım, ovalarım, rüzgar uğultularım.

Müzeyyen Demir Yel

İZDİHAM

Eğer yeni bir şey başlatmak istiyorsanız her şeyi unutmak gerek. İzdiham yepyeni bir heyecan, tasarım, içerik ve estetik ile okurlarının karşısına geçiyor.

Türkiye’de yeni bir dergicilik anlayışının öncüsü olacak bir çalışma ile İzdiham bütün heyecanını ve her şeyi en iyi şekilde yapma düşüncesini bütün sayfalarına taşımış. izdiham dergi 41. sayı çıktı. Buradan ulaşabilirsiniz.



.

Bir Cevap Yazın