Arife Bacık, Ben Put muyum İbrâhîm

Ben put muyum İbrâhîm, bu kadar kırılmaya değecek 
yüreğimdeki çatlaklardan sızan ışığı 
hangi çekiç susturacak 
hangi inanç beni taş sanacak 
ellerim dua değil de 
yalnızca suskunluk mu taşıyor İbrâhîm

Ben put muyum İbrâhîm, 
adım anıldıkça devrilen 
sevildikçe çoğalan 
bir yanlış anlama mıyım 
beni yıkanların gözlerinde 
hiç mi gölge yoktu

Baltan inerken durmadıysa 
bil ki ben susmaktan yoruldum 
taş değilim acıyla yoğruldum 
ve her kırılışta 
insana biraz daha benzedim

İbrâhîm, 
putları kırmak kolay 
zor olan kırmadan sevebilmek 
ateşi yakmadan içinden geçebilmek

Eğer ben put isem beni yıkma 
adımı an çünkü bazı putlar 
yalnızca yanlış bir korkunun 
üstüne dikilmiş kalplerdir

İZDİHAM

Hepimiz Ölecek Yaştayız