Gecenin, karanlığın, kuytuların sessizliğinden sana sığındım. Olmadık yerlerde karşıma çıkan korkularımdan sana sığındım. Korkuyordum, evet. Kaldırımlar boyunca yürürken yalnızlıktan, ışıkları yanarken evlerin karanlıktan; vedalardan korktum sana sığındım. Aynı evin içinde birbirine katlanmayı öğrenenler kadar sabırlı olmayı öğretti bana sana sığınmak. Durdum. Saat ters yönde ilerlemez. Gözlerimi açtığımda ilk kolumu yokladım. Birazdan uyanacağım bir rüyanın, bilincinde bir gerçeklikti sana sığınmak. Oradaydın, biliyordum. Biraz yaklaşsam tuzla buz olacak kadar şeffaftı varlığın. Kırılmaktan korktum, sana sığındım.
O ilk karşılaşmamızda inanmıştım sana. Tanrım, denizleri neden yarattın? Çocukken bunu çok merak ederdim. Kendimce sebepler bulur, denizleri balıklar için yarattığına inanırdım. İnanmak tehlikelidir oysaki; aksini tartışmak istemiyorum hiç kimseyle. Tereddüde düşürüyor bazen beni, sana inanmak. Savuruyorsun ateş kızılı saçlarını rüzgârda, içimde putlar devriliyor.
Nedensiz gitti Deniz. Ya da ben öyle olduğuna inandım. Bir sabah, herhangi bir sabah gibi olan, o sabah. Dört sandalyeli mutfak masamızda iki kişilik kahvaltımızı yaparken, gitmeye karar verdiğini söyledi Deniz. “Çayını soğutma” dedim. Usulca devam ettim kahvaltı etmeye; boğazımdan geçmeyen ne varsa yutkunarak: “Deniz, biliyor musun? Denizler balıklar için yaratılmıştır.” dedim. “Yerinde olsam balıkları bu kadar önemsemezdim.” diye cevap verdi Deniz dişlerini sıkarak. Umursuyordum. Deniz gitti. Ona hiç kızmadım. Sanırım ben biraz dağıttım ortalığı. Deniz, dağınıklığı hiç sevmez. Tanrım, yoksa beni özensiz mi yarattın? Aklım karışıyor. Deniz’e bakarken bildiğim ne varsa unutuyorum. Susuzluğum artıyor; göğsümü kollarımla çaprazlamasına sarıyorum. Nar taneleri dağılıyor gömleğimin cebinden. Deniz benim çıldırdığımı düşünüyor.
Uzun bir veda konuşması yapmadı Deniz. İkimize kahve yaptı. Kahvesini sade içerdi. Çayını tek şekerli. “Uyumsuzluğumuz buradan başlıyor” dedi, orta şekerli kahveyi bana uzatırken. Onunda kendince haklı sebepleri vardı elbette gitmek için. Göz göze gelmekten kaçınıyorduk ikimiz de. İnsan yabancılaşmaya başlayınca en yakınındakilere, önce kelimeleri tükenir. Uzun uzun boşluklar oluşur evlerin içinde koridorlar boyunca. Sonrası olmaz. Deniz, toparlanıp gitti. Rutinler, düzenler, buzdolabında ısıtılacak yemekler bozuldu. Bilgisayar masamda soğumuş kahve fincanları, sararmış çay bardakları, renklilerle karışmış beyazlar. Boşluklar, duvarlar, aynalar, gölgeler. Üst üste mesajlar yazdım Deniz’e. Cevapsız aramalar bıraktım. Bahaneler ürettim, tükenmiş kelimelerimle. Boşluklar boyu yürüdüm. Gölgelerde durdum. Yetişecek hiçbir şeyi olmayanların telaşsız dalgınlığıyla baktım aynalara. İnsan bir kere yitirince o ait olunmuş ev hissiyatını, nereye koyacağını bilemiyor ellerini. Ellerimi uzatıyorum boşluğa. Deniz’in gözleri çok güzel. Anlatsam dinler biliyorum. Ben işte senden sonra biraz dağıldım. Çiçeklerini kuruttum ne kadar özendiğini bile bile üstelik. İlaçlarımı düzenli almadım. Balkona biriktirdim evin içinde gözüme batan bütün fazlalıkları, tamamlamadım yarım kalanları. Uyandım bir sabah, sen yoktun. Seninle olan başka bir sabah olsun diledim. Kapattım gözlerimi, karıştım kalabalığın içine. Kayboldum Deniz.
Buraya nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Zihnimde sesler yükseliyor. Saatin alarmı hiç susmadan çalıyor, uyanmak istemiyorum. Sıkıca kapatıp gözlerimi, yüzümü dönüyorum duvara. Annemi düşünüyorum. Yabancılaşıyorum, en çok da kendime. Deniz, “Mutlu evlerin duvarları üşütmez.” derdi. Üşüyorum. Mutfak masasının üzerinde; kızarmış ekmekler, peynir, zeytin, domates, yeni demlenmiş çay dolmuş bardaklara. Saatin alarmı ısrarla çalmaya devam ediyor, mecbur uyanacağım. Işıkları söndürünce uyuyamıyorum. İnsan en çok da ait hissetmediği evlerin duvarlarına öfkeyle bakar. Öfkeleniyorum. Adımla çağırıyorlar beni, duymazlıktan geliyorum. Bazen hatta çoğu zaman görmezlikten geliyorum tanıdığım kimseleri. Kibirliyim belki ama herkes delirmiş olduğumu söylüyor. Aldırmıyorum.
Koşarak iniyorum yokuş aşağı, yağmur deli gibi yağıyor. Yetişmeliyim ben de bir yerlere, cebinde antidepresan taşıyarak koşanlarla birlikte. Gücenmişliklerim birikiyor göğsüme. Bütün kırmızı ışıkları geçip, bütün zillere basıp, uykusuz, dengesiz, yabancı ve eğreti hayatlardan sıyrılıp, yola devam etmek istiyorum. Deniz, vedalaşmadı benimle. Gelirmiş ziyaretime öyle söyledi. Yüzüm duvara dönük. Saçlarıma dokunuyor elleri, inanıyorum.
.
Mutfak masasının üzerinde soğumuş çayım, küllük ağzına kadar dolmuş. Saçmalıyorum, sayıklıyorum. Annem telefonlarıma bakmıyor, yabancılaşıyorum kendi göğsüme. Uzun zaman oldu, kaçırıyorum gözlerimi aynalardan. Kendime rastlamaktan korkuyorum. Sosyal medya hesaplarımda profil fotoğrafımı kaldırdım. Son paylaşımında “Onunla farklı mutluyum.” yazmıştı Deniz, o paylaşımı kaydettim. Yakmak istedikçe canımı dönüp dönüp okumak için. Akvaryum aldım mutfak masamın üzerine, yerini yadırgamadı ölü balıklar…
İZDİHAM DERGİSİ
Hepimiz Ölecek Yaştayız
