Ahmet Şefik Vefa, Elleri Kararsızdı

Gözleri maviydi.

Sabahları yeşil oluyordu.

Ben onu seviyordum. Ama o muhtemelen bilmiyordu ya da bilmezlikten geliyordu.

Bir gün onu; bakışlarını, yüzünü, saçlarını ve parmaklarını görmüştüm.

Parmaklarında koca bir halka vardı.

Mutlu musun?  dedim.

Mutluyum,  dedi.

Artık yüzünde güller açmıyordu.  Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım, kuşlar uçmuyordu.

Sokak lambaları başını eğmişti. Gökyüzü gibi kararsızdı elleri. Kirpiklerinin telleri arasında sıkışıp kalmıştım.

Uçmayı unutmuş kuşlar kirpiklerimi sulamam için bana bir miktar yağmur bıraktı.

O, arkasına bakmayı unutmuştu.

Biliyorum, gitmedi.

Sadece giderken yanlışlıkla elini salladı.

‘Tanrım,

Elime yüzüme bulaştırdım yalnızlığı.’

Ahmet Şefik Vefa

İZDİHAM

izdiham dergi 42. sayı çıktı. Buradan ulaşabilirsiniz.

Bir Cevap Yazın