Hilal Fazla, Godot’muz

Estragon: Mutluyum

Vlademir: Ben de

Estragon: Ben de

Vlademir: İkimiz de mutluyuz

Estragon: İkimiz de mutluyuz. Mademki mutluyuz, şimdi ne yapıyoruz?

Vlademir: Godot’yu bekliyoruz. (Godot’yu Beklerken)

Bekliyoruz. Evet, ama neyi kimi?  Herkesin beklediği bir Godot’u olmalı en azından mutlu olması için. Mutlu olabilmek o bekleyişte saklıdır. İnsan artık kendi hakikatini yakalamak için Godoot’unu beklemiyor çünkü aramıyoruz. Nasıl ki kafa sayısı kadar düşünce varsa o kadar da Godot vardır! Ha kim bekliyor onu bilemem?

Absürt kişilikler belki de en gerçek ve samimi olanlardır. Nedeni ise ‘insanlar ne der?’ saçmalığını düşünmediğinden daha kolaydır yaşamak ve mutlu olmak. Belki de özgür olmak budur. Zamanımızın hastalıklarına yakalanıp aynı tedavi yöntemini uyguluyorsak herkes ve her şey aynılaşıyor. Alışkanlıklar dediğimiz standart davranış ve düşüncelerimiz bizleri vurdumduymaz hale getirdi. Bize benzemeyene farklı, garip, sıra dışı, absürt, değişik deyip işin içinden çıkıyoruz. Peki, kim öğretti bize bu normal ve anormallikleri? Toplumsal normlar, gelenekler, töre, yasa, kültür falan mı? İnsanın kendi gerçekliğini ortaya koyma çabası düşünsel bir çabanın sonucudur. Hepimiz zamanın bekçisiyiz, o halde istemek ve beklemek saçma görünmüyor.

Benliklerimizle ve yüzeysel kimliklerimizle yaşayarak zamanı boşa harcamak saçma. Üstün güçlerin tahakkümü altına girip yaşamak daha saçma. 18.yüzyılda yaşanan toplumsal devrimle modern dönem insanlığın beklemekten vazgeçtiği çağın başlangıcıdır. Artık aklımızın ve bilginin ürettiklerinin doğrultusunda yaşamak zorundayız. Olmayanı hayal etmek boş bir eylem onu ancak olgusal nitelikte olursa kabul edebiliriz.

Bu yenidünya insanlara hızlı yaşamayı öğretti beklemek boş! İlkel zamanların alışkanlıkları olan beklemek artık komik geliyor. Beklentilerimizin gerçekleşme olasılığını düşünüp mutlu olmak zamanımızın götürdükleri arasında. O zaman şu soruyu soralım dünyaya: Mutlu muyuz?

Hilal Fazla
İZDİHAM

İzdiham'ın 37. sayısında Rainer Maria Rilke'nin vasiyetnamesi Sema Peltek'in çevirisiyle Tükçe'de ilk kez İzdiham'da yayımlanıyor. Müslüm Gürses’i kapağına taşıyan İzdiham Dergi’nin Ekim-Kasım sayısı; Meltem Gülname Kaynar’ın hazırladığı İzdiham Maarif Takvimi’yle başlıyor. Rilke’nin Vasiyetnamesi ilk kez Sema Peltek'in çevirisiyle Türkçe yayımlanırken Gökhan Özcan’ın kendine has bir tarzda yazdığı yazısıyla devam eden bu sayıda Gerard de Merval’in morg kaydına yer veriliyor. Erhan Tuncer köşesinde Yeşilçam Şiirlerinden oluşan bir yazı dizisine başlarken; birbirinden farklı üsluplarıyla dikkat çeken ve bu sayıda yer alan yazarlar: Ali Ayçil, Atakan Yavuz, Berkan Ürgen, Çağatay Hakan Gürkan, Dilek Kartal, Faruk Aksoy, Furkan Güngör, Güray Süngü, Hakan Göksel, İbrahim Varelci, Melda Zirek, Muhammed Güleroğlu, Oğuzhan Bükçüoğlu, Seda Nur Bilici, Talip Kurşun, Tuğba Karademir, Turan Karataş, Yasin Kara. Şiirleriyle: Bülent Parlak, Abdülhamit Güler, yer alırken; öyküleriyle: Arzu Özdemir, Emine Şimşek, Zeynep Kahraman Füzün; masalıyla: Meryem Ermeydan yer alıyor. Filmler ve Replikler köşesini Berat Karataş hazırladı. Etibar Hesenzade Şehriyar'ın biyografisini yazdığı, Arzu Özdemir'in de bir şiirini çevirdiği dergide: Enes Aras, Mercedes Kadir’i; Ferhat Toka, Cahit Zarifoğlu’nu; Özer Turan, Bakunin’i; Yunus Meşe, Kadı Burhanettin’i anlatıyor. Röportajlarda; Beyazıt Bestami dolarla, Hacı Ahmed Eriş oto tamircileriyle, Mustafa Toprak Ahmet Hamdi Tanpınar ile konuştu. izdiham dergisinin 37. sayısına BURADAN ulaşabilirsiniz.    

Bir Cevap Yazın